z pędu do wiedzy

bo nawet myśleć się tu nie opłaca

2010-05-19T03:43:00.000-07:00

niestety, gracji nie pomierzysz.

2010-04-19T13:32:00.000-07:00

Mając w zwyczaju podejmowanie samych dobrych decyzji z natury, a dodatkowo obowiązkowość wpojoną przez matkę, piękna laborantka przed PRZEważnym kolokwium zrobiła, co następuje: w poniedziałek zajęła się lekturą Naj i gazetki Tesco, we wtorek obejrzała trzy sezony Beverly Hills 2 miliony 804, w środę pomalowała paznokcie w abstrakcyjne wzory, w czwartek się upiła, w piątek upiła się jeszcze bardziej, w sobotę nie mogła podnieść głowy z poduszki, a tym bardziej reszty ciała, więc także się upiła, przez co niedzieli w sumie nie było. Po męczącym tygodniu tańców i śpiewów zdała sobie sprawę, że plakat z Peterem Andre krzywo wisi, na kolokwium nic nie umie i jakby tego było mało, w ferworze zajęć o wątpliwym pożytku społecznym podarła swoje ulubione rajty. O nie! - skomentowała - Głupia to mogę i być w cholerę, ale JAK ja się teraz pokażę na mieście?!

Bezapelacyjnie bejbe: inwencja literacka = niechęć do nauki.

2010-04-18T12:39:00.000-07:00

Ja idę na obiadek (kremówka+wino), a wy tu zostańcie i pracujcie z panem Esz. O seksie porozmawiamy za tydzień, wytrzymacie (bo trzeba wam, drodzy czytelnicy, wiedzieć, że prowadzący M.J. - bo o nim mowa w tym tycim i jednocześnie doskonałym akapiciku - zainteresowanie okazuje jedynie tematom około-cielesnym. I wymyślaniu obelg na laborantów oraz co poniektórych pracowników naukowych. Ale może to pokrewne idee i można jedną podpiąć pod drugą - myśl warta uwagi.). No, spadówka! - Pożegnał się na powitanie z laborantami prowadzący M.J. (niestety, nie jest to zmartwychwstały Majkel Dżekson. A szkoda.).

Pan Esz nie był zachwycony swoją rolą zastępcy (szokujące? Nie bardzo.), która, nie wiedzieć czemu, trafia mu się co i rusz. Ale będąc profesjonalistą w każdym calu (a trochę ich u pana Esz jednak jest) i człowiekiem o nerwach ze stali ( o czym świadczą nieudane próby podrywu przeprowadzane z wielką pasją i poświęceniem przez piękną laborantkę już od początku roku akademickiego 2009/2010, od kiedy to dowiedziała się, że nie tylko ona wszystko tłucze w labie: pan Esz ma ten sam problem, co bardzo piękną laborantkę bardzo kręci. Podczas gdy pan Esz pozostaje niewzruszony wobec zalotów pięknej laborantki, nam pozostaje jedynie życzyć jej powodzenia.), starał się tego nie okazywać i jak zawsze był bardzo, bardzo miły, stanowczo milszy od prowadzącego M.J. i bez wątpienia najmilszy sercu pięknej laborantki. Nooooo, robimyyyy, robimyyyyy - zarządził Pan Esz, jednakowoż z miną świadczącą o wielkiej nudzie i marazmie. Co trzeba mu wybaczyć, bo musiał w końcu opuścić ukochane białka, z których badania utrzymuje swoje jednoosobowe gospodarstwo domowe. I chociaż badania te niewiele do świata nauki wnoszą, to niewątpliwie i tak są ciekawsze od zajęć z laborantami, które przyszło mu prowadzić, i których treść się nie zmienia od jakichś sześćdziesięciu lat (o czym świadczą daty instrukcji do ćwiczeń i mocno pożółkły papier.).

W najlepszej grupie (tylko do takich trafia piękna laborantka!) podejrzanie dobrze wszystko szło, co nie umknęło uwadze laborantki-słodkiej opolanki: ej, kurwa, gerls (w domyśle spajs), na bank zaraz coś zjebiemy! - jak na słodką, opolanka dość brzydko się wyraża, a ostatnio szczególnie: wizja braku pracy i jawny bezsens wybranego kierunku studiów wywołuje w słodkiej opolance fale negatywnych emocji, którym daje niepohamowany upust słowny. Laborantka, co wróciła z Hiszpanii i piękna laborantka wyrażają się podobnie, bo wiedzą, że przekleństwo na ustach do definicja nowoczesnej kobiecości i powabu, co w lekcji stylu podkreśla prezydentowa Kwaśniewska. Nie marudź, jesteśmy zajebiste i w końcu i nam się uda nie pomylić! (to się laborantkom z najlepszej grupy jeszcze nie zdarzyło, au.) - obruszyła się laborantka, co wróciła z Hiszpanii, nie wiedząc, jak bardzo jest daleka od prawdy. Bo nieprzewidziany rozpizd przyszedł, oj, PRZYSZEDŁ, kurwa.

Bożeeeeee, czemu nasz enzymmo nie wykazuje ŻADNEJ (a tam żadnej, była, była! Tyle że ujemna.) aktywności, kiedy przecież powinien! - uderzyła w lament piękna laborantka. E tam, to dopiero pierwszy pomiar, jeden mógł nam nie wyjść, będą kolejne i chujec się zaktywizuje - olała sprawę laborantka-słodka opolanka, podkreślając swoją kobiecość poprzez zgrabne wplecenie paru przekleństw w swoją krótką wypowiedź. Naszykowałam już milion probówek do miliona pomiarów, damy radę! - z niczym niezmąconym entuzjazmem powiedziała laborantka, co wróciła z Hiszpanii. Niestety, po dwóch godzinach pomiarów (z których co jeden, to gorszy) i kolejnych trzech godzinach inkubacji roztworów w łaźni wodnej, wyszła na jaw smutna prawda o przyczynie porażki laborantek z najlepszej grupy: słuchajcie - grobowym głosem oznajmiła laborantka-słodka opolanka - wiem, czemu nie mamy aktywności. Do próbek dałyśmy białka o złym, kurwa, stężeniu. Nie ma prawa nam nic wyjść, musimy robić od początku. Laborantki załamały się wizją ponownego szykowania setek tysięcy roztworów, ale Pan Esz załamał się jeszcze bardziej i palnął się w (słodkie <3) czoło z głośnym plaskiem (plask! - tak o było): nieeeee, powiedzcie, że to żart! Jest już osiemnasta, wyjdę stąd przez was o północku! Jesteście podłe! Piękną laborantkę do żywego zabolały słowa pana Esz, a mocno życzeniowa wizja ich wspólnej przyszłości, która dodawała jej skrzydeł przez całe zajęcia, oddaliła się zupełnie.

W ostatecznym rozrachunku laborantki spędziły w laboratorium 10 godzin, odczynników zużyły trzy razy tyle, ile było zaplanowane (co mocno zirytowało prawdziwą panią laborantkę), zepsuły drukarkę i nadwyrężyły cierpliwość pana Esz. Za to aktywność enzymatyczna aldolazy wyszła im w pytkę, a piękna laborantka stłukła tylko jeden cylinder miarowy. Do listy sukcesów wytrwałe dziewczęta mogły dopisać jeszcze jeden, w gruncie rzeczy zasadniczy: prowadzący M.J. nic nie widział, co wiązało się z brakiem punktów ujemnych za pracę na zajęciach. Yeah! jednak dały radę.

raportując

2010-04-16T15:01:00.000-07:00

z wykładów:
1. Mądra laborantka znów była dziś najładniejsza, mimo tego, że wstała najwcześniej! Niewątpliwe oszustwo(Piękna laborantka zazdrości dzianinowej narzutki w odcieniu czekoladowym, tak, tak).
2. Człowiek-kret się uaktywnił na wiosnę i pierdoli, że głowa mała. Niestety!
3. Co u profesora Nowosilcowa - nie wiadomo. Zapewne tańczy w rytm samby (diżanejro!) wraz z pozostałymi żigolakami.
4. Piękna laborantka złamała sobie palca na długopisie podczas zaciekłego notowania, a odpryski jej różowego lakieru do paznokci zepsuły mikrofonik profesorowi zmarzlakowi (jeżeli ktoś myślał, że to słaba bateria, to był w błędzie, no.). Jako że mikrofony padają co wykład, prosty wniosek: piękna laborantka musi często malować paznokcie. Albo opanować nerwicę przejawiającą się w zdrapywaniu lakieru. Pani, pani szacunku do wykładowców nie masz! Wstydź się!
5. Kawa z machiny wszystkim już smakuje, szczególnie gdy godzina jej picia to siódma trzydzieści.
6. Miotacz ognia znowu się nie pojawiła, chyba sobie jajca robi. Albo usprawnia mechanizmy ogniotwórcze.

(taki syf, ze nawet tytulu nie bylo! oł maj!)

2010-04-02T13:14:00.000-07:00

Zapraszam do naszego małego bordello - rzekła niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca, otwierając drzwi prowadzące do 1)sekretatiatu 2)pokoju socjalnego 3)laboratorium 4)gabinetów uczonych. Niestety, stado laborantów nie miało się gdzie ruszyć, bo faktycznie bordello było małe, a sprzętów miliony. Niekoniecznie na swoich miejscach. Proszę kopnąć wiadro, przesunąć krzesła(ALE MAJĄ TAM KRZESŁA! ŁAŁ! jest to jednak rarytas laboratoryjny)i wyciągnąć biosorbent, to se zasorbujemy trochę chromu (Cr)- kontynuowała niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca, próbując wprowadzić ład i porządek, wzbudzając nadzieje na sprawny przebieg zajęć. Jakże były one płonne, miało się zaraz okazać.

Oto nasz biosorbent - powiedziała radośnie laborantka, która kiedyś miała dredy, wyciągając wielki kołtun włosów z kopertki. Niestety, myłam te włosy i jeszcze nie wyschły, dziady!(swoją drogą: czemu włosy do głowy przytwierdzone schną przez godzine, a takim ściętym i noc cała to mało?) Hm, hm, to ja muszę pomyśleć, czy się nadadzą - zafrasowała się niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca. Po półgodzinie zakończył się jej przydługawy proces myślowy, który objawił smutny fakt: nie można użyć mokrych włosów, bo ich waga się zmieni, gdy wyschną(niemożliwe!), a waga biosorbenta to parametr ważki i am sory. Ale, ale, noł problemo, weźmiemy se garść zboża i będzie - znalazła rozwiązanie niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca (w dziesięć minut - sukces niebywały!). Pan tu pomieli żytko czy pszeniczkę, wręczyła laborantowi-palaczowi garść płodów ziemi niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca. Niestety, malakser to nie koło młyńskie i laborant-palacz nie dał rady ziarnom(skurwysyny!). O Boże, wszyscy pomrzemy! - zakrzyknęła w panice niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca. Keine Panie Boże! Na szczęście posępna laborantka przyszła z pomocą: ja ogoliłam rano psa, sorbujmy na jego sierści droga pani. I na tym stanęło. Po 3 godzinach zajęć, a jak.

Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść - i sprawdza się to słowiańskie prawidło także w labie. 30 osób, jedne nożyczki, jedna pipeta, jedna maszyna piekielna do spalania włosów, jeden komputer do analizy jakościowej pukli kędzierzawych, jeden spektrofotometr - co innego pozostaje, jak nie siedzieć i zamulać przez pół dnia(dosłownie pół). Za to mądry wniosek(jedyny), jaki laboranci z zajęć wynieśli, stanowi: jak ma się burdel w labie, to jest kiepsko i nieogar i wszystko T.R.W.A..

Zrobimy sobie chyba przerwkę - zasugerowała niedouczona/nieogarnięta Pani prowadząca( a mówiąc to, miała w głowie już tylko kawkie, pączusia i telefon do chłopaka, który co i rusz do niej wydzwaniał, bezczelnie nie akceptując faktu, iż ukochana jest zajęta ogarnianiem.), choć propozycja była z rodzaju tych nie do odrzucenia - tyle już pracujemy, trzeba odpocząć, najwyższa pora, najwyższa pora! Wiadomo, nicnierobienie męczy najbardziej.

I tak też spędziło stado laborantów dzień(DZIEŃ!): grzejąc dupki na krzesłach, nie robiąc nic prócz pseudonauki. Mądrze jak rzadko.

porcja bzdur na lepsze trawienie (i leczenie chromej nóżki imprezą)

2010-03-13T09:54:00.001-08:00

Napisałabym, że miło jest zacząć kolejny semestr. Że czysty i wyprasowany fartuch (jeśli masz nerwicę lub mieszkasz z matką-maniaczką czystości) na prostych(skoliozie i sprawozdaniom mówimy gromkie nie!) i umięśnionych(Jose Torres stajl) plecach to moje marzenie i powód do dumy(Ha! Przerwa na papierosa podczas trwających milion godzin laborek= lanserka przed budynkiem + wszystkie chopaki twoje! Droga do ołtarza GWARANTOWANA. Szczególnie lecą na to profesorowie z górnictwa, pozdrawiamy gorąco). Że wspaniale jest mieć uporządkowane papiery na biurku, zaplanowany dzień i wyznaczoną godzinę wstawania (każdy wręcz UBÓSTWIA rano. No, chyba że jest debilem, co też się zdarza i, przy okazji, stanowi mój ulubiony rodzaj ludzi). I w końcu najbardziej na świecie chciałabym napisać, że kocham puchate chomiki i inne zwierzęta leśne, bratki i różowe cekiny. I że generalnie to zaparzę se czaju (se mogę, bo czajnik żeliwny posiadam). Aleeee: NIE! Bo inżynieria bioreaktorów to totalna porażka, rury to bzdury i w ogóle to może pospierdalaj.

Z.I.M.A.

2010-02-06T14:17:00.000-08:00

W oczekiwaniu na lato laboranci wszelkiej maści zapadli w zimowy sen-otępienie, wspomagany mrozem na (jedynej chyba) sali egzaminacyjnej wydziału chemicznego, gdzie trzeba siedzieć w kurtkach i mitenkach a długopisy zamarzają. Ale już niedługo(no shit dude!) się przebudzą i z niekłamaną radością zarzucą fartuchy i chwycą kuwety szklane, wykazując się wiedzą oraz precyzją w działaniu (szczególnie, że czekają ich same wykłady. Bo serio, po co stać i robić, kiedy można siedzieć. No, wydaje się, że niektórzy też słuchają, ale to jakoś nigdy nie są koledzy pięknej laborantki).

zajebyste patenty biochemiczne

2009-11-20T11:29:00.000-08:00

Piątki są cudowne - rzekła zawzięta laborantka, dziś wyjątkowo na luzie. Być może w żabce było mało klientów, kto wie - i dostałyśmy doskonałe pipety! - cieszyła się. Szkoda tylko, że pipety o wyjątkowej dokładności, od której zależy nasza piąteczka, nie mieszczą się w probówkach - dodała swoją kąśliwą uwagę piękna laborantka, jak zwykle niezadowolona, że w piątki coś trzeba w ogóle robić. I że jest kartkówka i takie takie inne bzdury (malkontentka!). Prawda to - odpowiedziała zawzięta laborantka, zawzięcie (a jak!) manewrując probówką, w rezultacie wylewając roztwór białka na podłogę. O żesz - powiedziała - za dużo podawałam wczoraj czipsów w pracy i przez to mam niedowład prawej ręki. Nic to - odpowiedziała piękna laborantka - zawołamy prawdziwą panią laborantkę i da nam nowego białasa. A jak, dała.

Mierz, mierz czas, bo przecież od dokładnych siedmiu minut także zależy nasza piąteczka - denerwowała się zawzięta laborantka. No spoko - odpowiedziała piękna laborantka - tylko wirówka pokazuje error. Chuj - szpetnie odezwała się zawzięta laborantka - przez głupią wirówkę zjebała się nasza hydroliza białka i nie wyjdę na fajkę! I na zdrowie, w końcu od dwóch tygodni na mnie kaszlesz - pomyślała piękna laborantka, na głos ograniczając się do frazy: prawdziwa pani laborantka nam naprawi wirówkę, a wyniki i tak zmyślimy. Jak zwykle. Bez różnicy. Ale fajki nie będzie - zawzięta laborantka splunęła na podłogę, wyraźnie zła z obrotu sprawy.

Co trzeba było zmyślić, to laborantki zmyśliły, w końcu czegoś się przez te wszystkie laboratoria nauczyły. Za to na wychodnym piękna laborantka doznała szoku, słysząc prośbę koleżanek laborantek fanek zmierzchu: prosię pani ekstra prowadzącej, bo myśmy juś skończyłi, a pani nas nie zdąziła spytać, to mozie tak teraz, bo by nam było głupio, zie nas pani nie spytała i całi łikend zepsiuty! No to już was pytam - powiedziała ekstra pani prowadząca, wyraźnie zdziwiona, że ktoś ma parcie na odpytkę - Nie umiecie? To baniaczek! Oj - zapiszczały koleżanki laborantki fanki zmierzchu - było jednak sobie ościędzić! Piękna laborantka nie bardzo wiedziała co myśleć, więc spytała o zdanie zajebystej laborantki byłej palaczki - weź, ja ostatnio chyłkiem umknęłam zanim ekstra pani prowadząca zdążyła mnie o cokolwiek spytać, a koleżanki laborantki fanki zmierzchu same się o to proszą, to kto tu jest pojebany? Nie wiem - odpowiedziała zajebysta laborantka była palaczka - ale ja też ostatnio spieprzyłam, zanim zostałam spytana. I nie mam kaszmirowego sweterka w kolorze roztworu w probówce. To wiele wyjaśnia - odpowiedziała piękna laborantka, zadowolona, że to jednak nie ona ma coś z głową. Chociaż nie każdy tak twierdzi.

nie powiem co mikro, bo brzydko!

2009-11-18T04:37:00.000-08:00

Oprócz tego, że trzeba było wstać i pisać koło, to dzień jawił się pięknie. W końcu ostatnia mikro nie co tydzień się zdarza. Nawet słońce świeciło od rana na mojej rajskiej wsi - cieszyła się mądra laborantka.

Napisałaś wszystko? - spytała piękna laborantka mądrej - Tak, tak mi sie przynajmniej wydaje. No na pewno będzie lepiej niż ostatnia wykreślna (bo mądra laborantka nie ogranicza się do wydziału chemicznego i zgarnia też wiedzę z mechanicznego. Taka jest mądra!) - odpowiedziała mądra laborantka pięknej. No, mi też niezgorzej - kontynuowała rzeczową rozmowę piękna - chociaż zapomniałam napisać w "jakie mikroogranizmy poznałeś na zajęciach i które polubiłeś najbardziej", że poznałam drożdże i je bardzo kocham... - piękna laborantka posmutniała, bo w końcu większość zajęć bazowała na drożdżach i ich brak w odpowiedzi trochę nie dawał rady. (gdyby ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr to usłyszał! Jakby się złośliwie śmiał! Ale bankowo zdąży, tak jak piękna laborantka zdążyła się zaśmiać z jego wielce mądrego wyczynu wymieszania uprzednio rozdzielanej (na wirówce, która pracuje milion lat) mieszaniny żywych paskudztw. HAHA!) Nic to, robimy i idziemy z tej wylęgarni zarazy! - zakrzyknęła piękna laborantka wesoło, bo co się stało (cosięcosięcosięcocoooooo disko!), to się nie odstanie, a zajęcia są ostatnie. Ha!

Dobra, dobra, tu niby trzeba czekać 20 minut, ale kto to widział! Że woda ze stawu Skokowa, że leży na agarze (różowym! jak miło!), że po co aż tyle?! - słusznie oburzyła się piękna laborantka. Na szczęście mądra laborantka mniej zwracała uwagę na estetykę używanego agaru, a bardziej zajmowała się myśleniem, dlatego też chytrze rozwiązała problem długiego czekania: ej no, nikt nie widzi, dokonamy akceleracji czasu i 20 minut ograniczymy do tego, ile nam zajmie zrobienie reszty tych gupich ćw.! Twój plan jak zwykle jest idealny - skwitowała piękna laborantka, dalej zachwycona intensywnością różu na szalce Petriego, z którą przyszło jej pracować.

Panie już, tak szybko? - spytała umykające po 5 minutach laborantki mądrą i piękną Pani prowadząca z długoletnim stażem pracy i adekwatnym tytułem naukowym, która czasem zastępowała panią prowadzącą. Tak, tak, myśmy nalały wody ze stawu Skokowa od razu, żebyśmy nie musiały długo czekać na te jej 20 minut zalegania - odpowiedziały laborantki, mądra trochę speszona, a piękna na granicy wybuchu niekontrolowanego śmiechu. Bardzo sprytnie, bardzo, gratuluje, miło było z paniami pracować - odpowiedziała na pożegnanie pani prowadząca z długoletnim stażem pracy i adekwatnym tytułem naukowym, kontenta, że niektóre studentki to takie mądre! I takie piękne! Do widzenia, do widzenia - odpowiedziały anielskim chórem laborantki, za rogiem dodając: NIGDY WIĘCEJ PIERDOLONEJ MIKRO!

Co, niestety, nie jest do końca prawdą, bo za tydzień odbywa się Wielkie Odczytywanie Wyników Ćwiczeń (łał) oraz poruszona będzie kwestia poprawy kolokwium (au) = dłużej jedziesz, niż siedzisz w piwnicy. W każdym razie: <3 love <3

męki pańskie

2009-11-17T13:00:00.000-08:00

No, piękna laborantko, otwórz zeszycik - powtarza sobie w głos piękna laborantka - to może być twoja ostatnia nauka mikrobiologii ever! Ale jak to z motywacją (do czytania idiotyzmów) bywa, nie chce, suka, nadejść. Może rano zdążę, a tym czasem obejrzę sobie jakiś miły serial. - do takich wniosków w końcu doszła. Trzeba jej przyznać, że podjęła dobrą decyzję.

konkluzje

2009-11-09T16:16:00.001-08:00

Im kto ładniejszy, tym lepsze sprawozdania robi - pomyślała piękna laborantka, głowiąc się nad wielce skomplikowanymi obliczeniami i dziwnej natury wynikami, w których interpretację została niecnie wrobiona. Przynajmniej nie musiała się zastanawiać, czemu to akurat jej powierzono to okrutne zadanie.

Jednak będąc z natury skora do analizy, męczyła ją pewna rozterka (oczywiście dotycząca urody, bo pięknej laborantki nic więcej nie obchodzi i więcej nie pojmie. Tak przynajmniej twierdzi zawzięta laborantka, a wiadomo - jest najmądrzejsza). Rozterka była taka: Mam nadzieję, że nie dostanę zwrotu, bo musiałabym zmienić imię. A to się nie opłaca!

Milion serduszek dla chętnych!

mistrzostwo o krok

2009-11-01T10:51:00.000-08:00

Doskonała para, tworzona przez laborantki: mądrą i piękną, z zajęć na zajęcia coraz bardziej się rozkręca. Przynajmniej jeśli chodzi o tempo, bo co do jakości przeprowadzanych doświadczeń istnieją pewne wątpliwości. Drobne.

Znów wychodzimy prawie pierwsze, mądra laborantko - rzekła szczerze zdziwiona piękna laborantka. Nie, żebym narzekała - im więcej czasu można spędzić wertując karty pudelka pe el, tym lepiej! - ale wielce, wielce mnie to dziwi! Zupełnie nie rozumiem twoich rozterek, piękna laborantko, a już z pewnością ich nie podzielam! - odpowiedziała rzeczowo mądra laborantka - przynajmniej nie spóźnię się na pociąg, jak to miało miejsce w pierwszym tygodniu zajęć akademickich. I nie zgubię obcasa na polnej drodze, bo wciąż będzie jasno, jak już dojadę... - dodała, z pewną nostalgią bijącą jej z oczu. Być może buty, które uległy zniszczeniu przez opieszałość w działaniu laborantek w tygodniu zajęć nr 1 i błoto na polnej ścieżynie (co z kolei nie było ich winą ani trochę), były jej ulubionymi. To faktycznie udane zajęcia - powiedziała piękna laborantka, ciesząc się, że życie jej koleżanki było takie piękne. Do zobaczenia za tydzień! Buzi, buzi, za tydzień! - laborantki pożegnały się przed drzwiami do piwnicy zakładowej, gdzie odbywają się zajęcia.

Ale spotkały się po 5 godzinach na zżerającym czas, życie, pieniądze, zdrowy rozsądek, maniery i radość z przebywania na świeżym powietrzu facebooku, robiąc milion testów i grając w farmvillea, i robiąc nie wiadomo co jeszcze, a czas wesoło im płynął. Buziaczki.

jako popielcowa

2009-10-25T16:44:00.000-07:00

Nie wiedzieć czemu, ostatni środowy poranek dla wszystkich był dziwnie złowieszczy. Nie ogarniam tych zajęć - stwierdziła mądra laborantka, rozpaczliwie patrząc na skrzętnie zrobione notatki do instrukcji. Nic z tego nie rozumiem! Bez sensu! - co jakiś czas pokrzykiwała. Ja tam nie ogarniam życia - powiedziała piękna laborantka patrząc w lusterko z miną dość zrezygnowaną. I jak ja wyglądam! - dodała szczerze przerażona. Lepiej szukajcie pipety nastawnej, bo są tylko 2 i jest kolejka i ja was nie lubię i też mi nic nie wychodzi dziś, także szybko, szybko robimy! - z właściwą tylko sobie werwą zawzięta laborantka zachęcała koleżanki do pracy ponad ich siły.

Mimo totalnego rozgardiaszu umysłowego i braków w koordynacji, laborantki: piękna, mądra, zawzięta i poczciwa, które wyjątkowo tworzyły grupę razem (także wyjątkową), pierwsze wychodziły z zajęć. Szczerze zdziwione. I ku nieukrywanej irytacji ulubionego laboranta wszystkich laborantek PWr: tak, tak, jakieś cuda się dzieją, że wy już, a ja jeszcze nie. Ale zobaczycie, coś wam na pewno nie wyjdzie. Tak już musi być, że ja zawsze jestem najlepszy! - krzywiąc się z rozgoryczenia stwierdził ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr, po raz setny pipetując zadane stężenia białka do krzywej standardowej. No cholera, no! - szpetnie zaklął, gdy spektrofotometr pokazał nie tę wartość, którą był powinien (jakiś debil z tego spektrofotometru!) i krzywa robiła się coraz bardziej krzywa. Może i najlepszy, ale na pewno nie bardziej niż ja, haha! - zaśmiała się złośliwie zawzięta laborantka. Jak się potem okazało, przedwczesna była jej radość.

Sprawdzając w domu stężenia białka w badanej próbce, na podstawie krzywej, tak pięknie wyznaczonej na zajęciach, piękna laborantka załamała się i załamała ręce. O nie! - powiedziała, z niedowierzaniem wpatrując się w monitor - białko wyszło nam ujemne! I tą porażką zakończył się jej dzień.

wspominki na szpeszyl rikłest

2009-10-18T13:02:00.000-07:00

Cofnijmy się w czasie (to jest możliwe, serio! czasem nawet warto) we wspomnieniach i przeżyciach. Piękna laborantka zeszły semestr letni spędziła w parze laboratoryjnej z ulubionym laborantem wszystkich laborantek PWr (chociaż on tak na prawdę chciał być jej parą osobistą, ograniczyli się tylko do laboratorium. Grzecznie, miło, kulturalnie.). I wszystko byłoby ok, gdyby nie preferencje osobowe ulubionego laboranta wszystkich laborantek PWr( bynajmniej nie chodzi tu o piękną laborantkę, ją ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr ZAWSZE wielbił[no, prawie zawsze. Ale to można przemilczeć.]).

Tak więc ulubionemu laborantowi wszystkich laborantek Pwr (oraz niektórych pań prowadzących, nie wiedzieć czemu) nie przypadła do gustu pani prowadząca K. Po prawdzie mogło to być wynikiem ograniczeń umysłowych pani prowadzącej K., które ujawniały się na każdym kroku, poczynając od CO MY BĘDZIEMY DZISIAJ ROBIĆ, TO JA NIE WIEM, ALE SPYTAM KOLEŻANKI, ONA BĘDZIE WIEDZIEĆ. I ZROBIMY, CO POWIE,JAK POWIE,JA NIE WIEM, jako że ulubionego laboranta wszystkich laborantek PWr dosyć kręci inteligencja (dlatego mieszka z laborantem w hawajskiej koszuli. I skrycie go kocha), a głupoty nienawidzi i nie omieszka jej wypomnieć. Tak więc bywało ciężko. Obustronnie, ale tylko słownie.

Ou szit, piękna laborantko - rzekł pewnego razu ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr - naszej prowadzącej serdecznie nienawidzę! Nie martw się - powiedziała na to piękna laborantka - sprzedam ci buziaczka! A no, chyba że tak - odpowiedział ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr, a po jego minie widać było, jak jest kontenty. I ciężko wzdychając wykonywał dalej ćwiczenie zlecone przez prowadzącą K., a właściwie przez jej koleżankę. Głównie jeżdżąc po laboratorium na taboreciku. To w celach poznawczych - wyjaśnił. Bo wiadomo, każda laborantka przebywa przy swoim fancy laboratoryjnym stoliczku i sie nie kwapi do opuszczenia miejsca (jeszcze ktoś podpierniczy towar deficytowy, jakim jest chłodnica[strasznie się tłuką], i trzeba będzie płacić! A krzesełka w laboratorium też nie często się zdarzają, więc jest to atrakcja niewątpliwa)

Jako że było to laboratorium chemii organicznej (nie ma żartów!), uczestnicy zajęć mieli do czynienia głównie z artykułami gospodarstwa domowego. Tu kakałko, tam witamina C, kiedy indziej aspiryna (aspirynka mniam!) - wszystko, czego chciałbyś po imprezie, zgodnie z założeniem, skądinąd słusznym, że tworzyć alko to już umią (były też ściereczki na sali, a jak!).

Oj bożyszku, czemu nasza aspiryna jest czarna i ciekła! - wykrzyknął ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr podczas wykonywania skomplikowanych procedur według instrukcji nie do końca znanych. Nie mam pojęcia - odpowiedziała spokojnie piękna laborantka - ale mam za to aspiryne w kieszeni. To do moździerza z nią! - odparł ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr, zadowolony, że jednak uniknął odróbki. Oh, jaka wspaniała wydajność - zachwycała się po zakończonych ćwiczeniach prowadząca K. - ale i tak dostaniecie ocenę niżej, bo... bo tak (Myśląc: nienawidzę ulubionego laboranta wszystkich laborantek PWr, po co on tu przyszedł, ja nie wiem, chyba tylko po to, żeby mnie denerwować! Nie wybacze mu, że czepiał się mojego planu zlania wszystkich frakcji oddzielonych chromatograficznie do jednej zlewki, ja nie wiem! Co z tego, że po to je rozdzielaliśmy, żeby były osobno, ja nie wiem!). HAHA! - zaśmiał się laborant okularnik, który, mimo że nic nie umiał i w parze był z aktywnym działaczem forum, zawsze dostawał piąteczki - nasza aspiryna ledwo się osadziła a i tak mamy lepszą ocenę! Nie tylko piątką człowiek żyje - skwitował ulubiony laborant wszystkich laborantek PWr. I poszli z piękną laborantką w letni plener imprezowy.

Każdy był zadowolony, że zajęcia się skończyły i nigdy tu nie wrócimy. Pani prowadząca K. szczególnie, bo nie musi się więcej publicznie ośmieszać.

sprostowanie

2009-10-18T09:58:00.000-07:00

Żeby było jasne: nie zawsze trafiają się do współpracy osoby klawe jak mądra laborantka. I tak to na zajęciach innego typu(inny dzień, inna prowadząca, inna nazwa), aczkolwiek dość podobnych(się nalewa, się wylewa, czasem coś się stłucze i fartuch ten sam), a już na pewno równie czasochłonnych, piękna laborantka musi ścierać się z zawziętą laborantką w walce o każdą probówkę. Ale przede wszystkim, i to jest najgorsze, walczy o honor i sprawiedliwość! Ciężka jest to walka, gdyż zawzięta laborantka jest na prawdę zawzięta i bezwzględna, a piękna laborantka nie posiada innego oręża niż uroda. I urok. I powab. I piękny uśmiech. I piękne oczy. No, niby trochę tego jest, ale zawziętej laborantki to, nie wiedzieć czemu, nie rusza. Chyba jakaś gupia jest! I z tego miejsca ją gorąco pozdrawiam.

Tak więc pięknego(ej, padało tylko trochę! A słońce to raka skóry powoduje, więc dobrze, że go teraz nie ma), piątkowego popołudnia piękna laborantka wybrała się na swoje zajęcia. Radośnie przywdziała fartuch, wyprostowała zagniecenia (tak to jest, jak się nosi fartuch w worze, do którego żelazko już nie wchodzi) i zaczęła pisać kartkóweczkę. Jakoś poszło, hoho, ale pary ni widu, ni słychu. Ale się pojawiła (a szkoda). Z trzaskiem otwarły się drzwi do laboratorium i stanęła w nich zawzięta laborantka, z miną trochę nietęgą (2. za wejściówki brak na pierwszych zajęciach HAHA) i z lekka zdyszana. Musiałam wnieść telewizor na 25. piętro, bo pan tragarz powiedział, że tego nie zrobi, bo jestem brzydka jak noc! - powiedziała zawzięta laborantka do pięknej. Listopadowa? Rozumiem - odpowiedziała piękna laborantka, niechcący obrażając koleżankę. Ale na prawdę nie miała tego na myśli! (co nie znaczy, że pan tragarz nie miał racji co do urody zawziętej)

Współpraca(powiedzmy) rozpoczęła się z grubej rury, gdyż zawzięta laborantka z miejsca określiła hierarchię: Ty robisz, ja krytykuję - oznajmiła pięknej laborantce. Na co pięknej laborantce zbrakło komentarza i postanowiła posłużyć się jedynie mimiką, co może nie wyglądało najpiękniej. Ale i postawa zawziętej laborantki nie była najpiękniejsza.

Trzeba przyznać, że zawzięta laborantka nie rzucała słów na wiatr. Po blisko 4h eksperymentalno-społecznej mordęgi (biedna piękna laborantka!) zawzięta laborantka oznajmiła (chłodno): Ja nie mam przez 2 tygodnie czasu, to ty zrobisz sprawozdanie! (Myśląc przy tym: Boże, z kim ja muszę pracować! Przecież ona mi nawet różnicy absorbancji nie policzy! Ja to wiem! A jak ja coś wiem, to mam rację! Pfpfpfpf! Ojć, troszkę się poplułam.) Piękna laborantka nic na to nie powiedziała. Za to pomyślała, pomyślała i nieśmiało spytała zawziętej laborantki (oczywiście najpierw podniosła rękę prosząc o głos, jest przecież dobrze wychowana i zna swoje miejsce): Słuchaj, słuchaj! ty nie masz czasu w tym tygodniu i w następnym, ja natomiast nie mam czasu tylko w tym. - piękna laborantka bardzo starała się zachować z kulturą, bo, jak wiadomo, kultura musi byc! I od kultury nie ma wakacji, czy tam na odwrót. - Logicznie by było - kontynuowała więc, bardzo się przy tym starając, by być miłą, a nie tylko piękną - gdybyś ty zrobiła spr teraz, ja potem i tak przynajmniej jedna z nas miałaby lżej! Oh, dobrze, że piękna laborantka była tak zawstydzona swoją bezczelną postawą, że patrzyła w podłogę! Inaczej bazyliszkowy wzrok zawziętej laborantki z miejsca by ją zabił!! Ty głupia krowo - wysyczała zawzięta laborantka - ja ci robię łaskę, że jestem z tobą w parze, a ty jeszcze marudzisz?! - było widać, jak w jej zawziętej głowie kotłuje się od wyzwisk - Jedyne, na co mogę przystać, to drobna pomoc w obliczeniach i robieniu wykresów. Widać przecież, że nie umiesz tego robić, pf! (Oj, znowu się poplułam!)!!!!!!!!! I w tym momencie, gdyby nie wrodzone opanowanie pięknej laborantki i jej zimna krew (chociaż to też zależy o czym konkretnie mówimy), niechybnie doszło by do morderstwa. Chociaż wpływ na brak reakcji pięknej laborantki na tą obrzydliwą i jawną obrazę mógł mieć też fakt, że ją po prostu zatkało. Jak to! - pomyślała- Jak tak można prosto w oczy kogoś, mnie, mnie piękną, obrażać! To się nie godzi! I nic nie powiedziała, bo z kim tu dyskutować. Zabrała swoje manatki, fartuszek złożyła równo w kosteczkę (może następnym razem będzie wyglądał jak z gardła labradora a nie jamnika) i wyszła wściekła, nie do końca rozumiejąc czemu zawzięta laborantka miała ją za głupią. Przecież nazywam się piękna, nie głupia! - zakrzyknęła w duchu - No BEZ SENSU!

Na szczęście piękną laborantkę czekała wizja piątkowego relaksu i resetu z ulubionym laborantem wszystkich laborantek PWr oraz laborantem w hawajskiej koszuli (którego też wszystkie kochają), co bardzo ją cieszyło. A zawziętą laborantkę gówno czekało, o!

pierwsze po wakacjach

2009-10-14T03:44:00.000-07:00

Dość szybko piękna laborantka z mądrą laborantką dobrały się w parę i ochoczo rozpoczęły pracę nad zdrową kulturą drożdżową. Niestety, jak się okazało, obie były dość powolne w ruchach (bynajmniej nie wynikało to z ich dbałości o szczegóły). Nic to - powiedział piękna laborantka - i tak stanowimy najlepszą parę na tych zajęciach! Z czym mądra laborantka oczywiście się zgodziła. No bo jak inaczej! Z werwą mieszały więc drożdżowe kulki z wodą destylowaną, niczego prawie nie wylewając. Zabawa była przednia.

Biegnę do cieplarki po naszych inkubowanych przyjaciół! - zakrzyknęła w pewnym momencie piękna laborantka, patrząc na zegarek. Było to szczególnie ważne, gdyż tylko pierwsze 4 pary miały miejsce na swoje drożdże w dużej wirówce, gdzie zawiesina mieściła się w całości. Stojąc w kolejce do wirówki piękna laborantka zdała sobie sprawę z tragicznego w skutkach błędu. O nie! - powiedziała - Zapomniałam zabrać drożdży z naszego bajeranckiego, laboranckiego stolika! I tak szansa laborantek na szybkie wirowanie przepadła. Nic to - powiedziała mądra laborantka rozlewając zawiesinę drożdżową do miliona małych probówek - i tak jesteśmy najlepsze. Z czym piękna laborantka się oczywiście zgodziła.

Radośnie pracując laborantki zapomniały o bożym świecie. Tym większe było ich zdziwienie, gdy okazało się, że są w pracowni same. Od jakiejś godziny.... - skwitowała wyglądająca na coraz bardziej znudzoną prowadząca. Jak to! - zakrzyknęła piękna laborantka - tak dobrze nam szło a kończymy ostatnie? Nie martw się - powiedziała mądra laborantka - przynajmniej rezultaty naszej pracy będą najlepsze! I może by były, gdyby nie skończyły na podłodze.